exhibition etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
exhibition etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Nisan 2017 Perşembe


Kadir Akyol, “Ian Mckellen, Gandalf of the Lord of the Rings”, 2017, oil on canvas, 130x230 cm.

Kadir Akyol’s, the 12th solo exhibition “The Evolution of the Perfect” opens simultaneously with the launch of NEW BMW 5 Series with the concept of the Evolution of the Perfect in the BMW showroom of the BMW Özgörkey's Automotive in Bornova, Izmir. The exhibition can be viewed between 28 April-5 May 2017, the opening is on April 28, 2017 Friday 19:00 - 21:00.

When someone says Turkish Portrait art, Kadir Akyol is the among first artists from the younger generation come to mind. In his new new paintings; popular culture icons, the images filtered through the artist's memory, comes back to life with unique colors and brush strokes.

Kadir Akyol’s unique brushstrokes, exuberant colors and composition offers a visual feast with Jack Sparrow of Pirates of the Caribbean; Gandalf of the Lord of the Rings; Avatar; Batman's Joker in the Dark Knight Movie, Anthony Hopkins we watch the character Hannibal Lecter in The Silence of the Lambs; Natalie Portman as Léon, Game of the Thrones Daenerys Targaryen 'Emilia Clarke” and Scarlett Johansson.

Kadir Akyol: +90 543 380 02 90

Address: Üniversite Caddesi No:66 35100 Bornova - İZMİR
Tel: +90 (232) 388 19 90

Kadir Akyol, “Jack Sparrow of Pirates of the Caribbean”, 2017, oil on canvas, 206x257 cm.

ON THE WORKS OF KADİR AKYOL by Emre Zeytinoğlu (Art Critic)
Do we have any choice but to always live in the “present time”? Time is constantly flowing and we always find ourselves in that “present time.” But there’s also this: time ends when it becomes the “present” and we have to move on to a new “now.” And this goes on and on. As to us, we don’t even know what we’re talking about when we say “now.” Is it a “now” that we’ve passed through, or is it a “thing” we’ve just entered and have yet to complete?
So what we call “present time” is nothing but a collection of “now”s directed to a new time. Hence, all these talks about “now” is just a broadening of a series of intertwined and juxtaposed past times.

But one should always remember this: The intertwining of “now”s doesn’t mean that they’re old and forgotten or that the word “now” has become a misnomer. This intertwining doesn’t alter the fact that we’re nevertheless in a “now.”

We’re living in a simultaneity. We’re never quite in “that moment,” which means that we never experience a fully independent and untouched situation. This being the case, “present time” feeds on the presence of other “now”s, morphing into a fast questioning of the memory. The “present time,” into which we step into but do not come out of, first asks us this: “What has just happened?” Without asking this question, it’s important to tap into an independent and untouched situation.

Therefore, every new “moment” and possible experiences attached to it evolve into “conscious experience.” In his famous book “The Brain: The Story of You,” David Eagleman mentions a brain structure called the “amygdala,” that appears in emergency situations such as critical moments and dangerous situations. Eagleman says: “In threatening situations, an area of the brain called the amygdala kicks into high gear, commandeering the resources of the rest of the brain and forcing everything to attend to the situation at hand. When the amygdala is in play, memories are laid down with far more detail and richness than under normal circumstances; a secondary memory system has been activated. After all, that’s what memory is for: keeping track of important events, so that if you’re ever in a similar situation, your brain has more information to try to survive.”

At this point, looking at Kadir Akyol’s works, we encounter a similar situation as described above: It’s when an individual, who has been exposed to the new conditions of the “present time” and begun to experience the unusual and “shocking” effects of those conditions, puts his/her memory in play. Talking about his exhibition, the artist mentions the consumerism economy in the neo-liberal system and touches upon the popularity created by this time period. Akyol says: “My works bear the traces of years when popular culture and consumerism that spread around with the new liberal economy trend in the world started to influence daily life.” When Akyol intuits a new system’s process of logic, he realizes a flow of life beyond what’s natural and familiar. Reflexes slow down, and it becomes harder for experiences and reflexes to synchronize because the learned behavior patterns cannot easily make sense of, perceive or monitor these sudden conditions.

There are some images imprinted in the mind. Movie frames, faces that made an impression or certain scenes… Then the days when one meets television… Images carve themselves a place in the widest section of the brain. They all have a date, a memory and a mental analysis. The individual believes that (s)he’s making sense of his/her own history. And suddenly come the products of consumerism, changing the functions of objects that have form a relationship between the individual and the function with various methods. As the object-individual-function relationship changes, so does life. Even if the memory is working, a disconnection is felt between the “present time.” Now it’s another world, far away from the individual: It almost feels like a momentary shake – like a crash.

Now, we’re experiencing this “moment of crash” – maybe it’s a car crash. Let’s say that we’re in the “first impact moment,” the hood is being crushed and danger is closing the distance. We’re about to be squeezed between layers of sheet iron and we’re shaking. Have we dived into the independent and untouched situation of “present time”? Will it all come and go in mere moments?

Yes, in reality, we’re experiencing a “moment,” but interestingly enough, “that moment” never ends – it keeps stretching like slow-motion. The image of that scene calls other images, blends with them and creates are images because, during the experience of “that moment,” we couldn’t help but ask the same question: “What has just happened?” The answers to this question flows through from our memory at the “moment of crash;” hundreds of data, all relatable to “that moment,” compiles in the “present time,” and becomes a synonymous “conscious experience” thanks to the role of memory. The naked scene of that crash that we watch no longer offer independent and untouched images. Our brain simultaneously evaluates “that moment” and blends it together with a collection of memories. Normally, our brain isn’t used to such a dense collection of memories; that’s why “that moment” lasts really long.
Let’s repeat this vital quote from Eagleman: “[…] that’s what memory is for: keeping track of important events, so that if you’re ever in a similar situation, your brain has more information to try to survive.” Pay attention to one detail here: In a situation of complete “newness,” the memory doesn’t bring and dump all kinds of data; it only reveals situations related to “that moment” and combines it with them. So the memory makes a meaningful selection. We cannot think our way through how this selection is made; all we can do is to leave that job to memory’s initiative.

Looking at Kadir Akyol’s words, we see the things the brain compiles in “that moment:” The popular figures of “now” are intertwined with the images from the past. Freely dispersed colors are splashed onto things. The artist explains: “Since my days as a student, I’ve always questioned the pornographic image, i.e., every image, portrait, object and concept that claims to be the naked representation of visible reality, with painted spaces, and turned this into a traumatic relationship in terms of form.” So by the absolute law of which logic were these relationships organized? We’ll never know that; as a matter of fact, the artist probably doesn’t know it either. To be clear, all those products of consumerism presented to us by the neo-liberal system change our lives, we can find a clear description for that change or the boundary between the new situation and the old one; but we don’t know how to offer a representational image of this. Nevertheless, we keep looking for that image and are trying to seize it.

This is what we can possibly do: To determine a “moment of change,” to surround it with arbitrary lines, and to attach an importance to that situation… Finally, to try and experience the crash of that “important situation.” This must feel like the quake of a “moment of crash.” Then, there’s only one thing we can do: to wait for all the related data carried by the brain into “that moment” as the quake continues; in a way, to drown in that dense collection of memories. To combine all intertwined past times into a “present time, to simultaneously personalize a “now,” and to try and paint it… Just as Kadir Akyol did.

Kadir Akyol, “Scarlett Johansson”, 2017, oil on canvas, 130x230 cm.

KADİR AKYOL (Turkey / Mardin, 1984)         
Kadir Akyol was born in Mardin in 1984. He achieved department of fine art in Mersin University in 2004.  He was graduated in 2008. He started his post graduate education in Gazi University in the faculty of fine arts. In 2011, he was graduated from this university by finishing his thesis named as “Hybrid Approaches in Contemporary Art”.
In 2011, he started his second post graduate education in faculty of fine arts in Sevilla University in Spain, He continues his thesis” Hacker Art” in Spain. Between the years 2009-2013, he did some researches and studies on arts in some Europeans countries and took part in some workshops and activities with projects.
In 2013, he won the competition “Rh+ Art Magazine the Young Artist of the Year”.  In addition to this, he has been awarded with many other prices.

He has 11 personal exhibitions and he took part in more than 100 national and international mixed, group, biennial, triennials, symposium, project exhibitions and auction activities in painting, installation, video and performance.

Kadir Akyol, “Suicide Squad, 'Joker-Jared Leto”, 2017, oil on canvas, 130x210 cm.

Kadir Akyol’un, 12. kişisel resim sergisi, BMW Özgörkey Otomotiv’in İzmir Bornova, BMW showroomunda “Kusursuzun Evrimi” konseptli YENİ BMW 5 Serisi lansmanı ile aynı anda sanatseverlerle buluşacak. 28 Nisan – 5 Mayıs 2017 tarihleri arasında izlenebilecek serginin açılışı, 28 Nisan 2017 Cuma günü saat 19:00 - 21:00 saatleri arasında gerçekleşecek.

Portre sanatı deyince akla gelen ilk gelen genç kuşak sanatçılar arasında yer alan Kadir Akyol’un yeni resim çalışmalarında; popüler kültür ikonlarının, sanatçının belleğinden süzülen imgeleri, kendine özgü renk oyunları ve fırça darbeleriyle yeniden hayat buluyor.

Karayip Korsanları’nın Jack Sparrow’u, Yüzüklerin Efendisi’nin Gandalf’ı, Avatar, Kara Şövalye Filminin Batman Joker’i, Kuzuların Sessizliğinde Hannibal Lecter karakteriyle izlediğimiz Anthony Hopkins, Léon olarak Natalie Portman, Game of Thrones’dan Daenerys Targaryen ‘Emilia Clarke’ ve scarlett johansson, Kadir Akyol’un kendine has fırça darbeleri, coşkulu renkleri ve kompozisyon kurgusuyla görsel bir şölen sunuyor.

28 Nisan – 5 Mayıs 2017 tarihleri arasında gerçekleşecek sergi, İzmir Özgörkey Otomotiv’in Bornova ilçesinde bulunan BMW showroomunda görülebilir. 

Kadir Akyol: +90 543 380 02 90

Adres: Üniversite Caddesi No:66 35100 Bornova - İZMİR
Telefon: +90 (232) 388 19 90

Kadir Akyol, “Avatar”, 2017, oil on canvas, 180x180 cm.

“Kusursuzun Evrimi” isimli sergi kataloğu için Sanat Eleştirmeni Emre Zeytinoğlu kaleme aldığı yazısında Akyol’un yapıtları hakkında şunları söylüyor:

“Her an “şimdiki zaman”ı yaşamaktan başka çaremiz var mı? Zaman sürekli akıyor ve biz kendimizi hep o “şimdiki zaman” içinde buluyoruz. Fakat şu var: Zaman, “şimdi” olduğu anda bitiyor ve yeni bir “şimdi”ye geçmek zorunda kalıyoruz. Bu böyle devam edip gidiyor. Biz ise “şimdi” dediğimizde, hangi zamandan söz ettiğimizi bile bilmiyoruz: Yaşayıp bitirdiğimiz bir “şimdi” midir bu, yoksa henüz girdiğimiz ve daha tamamladığımız bir “şey” mi?
Bu durumda “şimdiki zaman” denilen, belki “şimdi”lerin birikerek yeni bir zamana yönelmekten başka bir şey değil. O halde “şimdi”den tüm söz edişler, birbirine karışmış, iç içe geçmiş zamanların genişlemesinden ibaret.
Oysa şunu da unutmamak gerekiyor: “Şimdi”lerin iç içe geçmesi, onların aslında eskimiş olduğunu, unutulup gittiğini ve “şimdi” sözcüğünün hatalı bir kullanım haline geldiğini göstermiyor. Ve bu iç içe geçmeler, yine de bizim bir “şimdi”nin içinde olduğumuz gerçeğini değiştirmiyor.
Bir eşzamanlılık yaşıyoruz. Hiçbir zaman tam “o an”ın içinde olamıyoruz. Bu demektir ki: Tümüyle bağımsız ve el değmemiş bir durumu asla deneyimleyemiyoruz. Böyle olunca “şimdiki zaman”, diğer “şimdi”lerin varlığıyla besleniyor, hızlı bir bellek sorgulama sürecine dönüşüyor. Adım attığımız ve deneyimi tamamlanmamış “şimdiki zaman”, bize öncelikle şu soruyu sorduruyor: “Az önce ne olmuştu?” İşte bu soruyu sormadan, bağımsız ve el değmemiş bir duruma girmek olanaksız.
Öyleyse her yeni “an”ımız ve ona ait olası deneyimimiz, “bilinçli deneyim”e evriliyor. David Eagleman, o ünlü “Beyin / Senin Hikâyen” adlı kitabında, “amigdala” adlı bir beyin fonksiyonundan söz ediyor. Acil durumlarda öne çıkan bir yapı bu: Önemli anlarda, tehlikelerle yüz yüze gelindiğinde vb… Eagleman şöyle yazıyor: “Tehlikeli durumlarda ‘amigdala’ adı verilen beyin yapısı ön plana çıkarak, beynin geri kalanın kaynaklarını idare etmeye başlar ve bütün dikkatleri içinde bulunulan duruma yöneltir. Eğer devrede amidala varsa, anılar normal koşullarda olduğundan çok daha zengin ve ayrıntılı biçimde saklanır; artık ikincil bir bellek sistemi etkinleşmiştir. Bellek, zaten bunun için vardır: Önemli olayların kaydını tutarak, benzeri bir duruma düştüğünüzde hayatta kalmanız için beyne fazladan bilgi sağlar.”
Bu noktada Kadir Akyol’un yapıtlarına baktığımızda, yukarıda yazılanlara benzer bir durumla karşılaşıyoruz: “Şimdiki zaman”ın yeni koşullarına maruz kalan, o koşulların alışılmadık, “şok” edici etkilerini deneyimlemeye başlayan bir kişinin, belleğini devreye sokması hali… Sanatçı, kendi sergisi üzerine konuşurken, neo-liberal sistemin tüketim ekonomisinden konu açıyor ve bu dönemin yarattığı popülerleşmeyi gündeme alıyor. Diyor ki: “Çalışmalarım, dünyada yeni liberal ekonomiyle birlikte yaygınlaşan popüler kültürün, tüketim kültürünün gündelik yaşamı etkilemeye başladığı yıllardan izler taşıyor.” Kadir Akyol, yeni bir sistemin işleyiş mantığını sezdiğinde, doğallıkla alışılmışın dışında bir yaşam akışını fark ediyor. Refleksler zayıflıyor, deneyimler ile o reflekslerin örtüşmesi zorlaşıyor; daha önceden edinilmiş davranış biçimleri, bu ansızın ortaya çıkmış olan koşulları kolayca anlamlandıramıyor, kavrayamıyor ve denetleyemiyor çünkü.
Akılda tutulmuş görüntüler var. Sinema karakterleri, etki uyandıran yüzler ya da birtakım sahneler… Sonra televizyon ile ilk tanışma günleri… İmajlar, belleğin en geniş yerine yerleşiyor. Bunların bir tarihi, bir belleği, zihinde bir çözümlemesi bulunuyor. Kişi kendi tarihinin anlamını oluşturduğu kanısında… Ve ansızın o tüketim ekonomisinin ürünleri çıkıp geliyor, nesneler işlevlerini değiştiriyor, kişi ile işlev bağını çok farklı yöntemlerle kuran nesneler bunlar. Nesne-kişi-işlev bağı değiştikçe, yaşam da değişiyor; bellek çalışıyorsa da “şimdiki zaman” ile bir uyuşmazlık seziliyor. Kişinin uzağında kalmış, başka bir dünya var sahnede: Neredeyse ani bir sarsıntı… Bir kaza gibi sanki…
Şimdi bu “kaza anı”nı deneyimlemekteyiz; belki bir trafik kazası bu: Diyelim ki çarpışmanın “ilk an”ındayız, kaporta giderek eziliyor ve tehlike yaklaşıyor; sac levhalar arasında ezilmek üzereyiz, sarsıntı geçiriyoruz. Acaba “şimdiki zaman”ın bağımsız ve el değmemiş durumu içine mi daldık? Ve her şey hemen olup bitecek mi?
Evet, gerçekte “bir an”ı deneyimlemekteyiz, ama çok tuhaf; o “bir an” bitmek bilmiyor, uzadıkça uzuyor, bir “ağır çekim” gibi… O sahnenin görüntüsü, başka görüntüleri çağırıyor, onlarla birleşiyor ve başka görüntülere yol açıyor. Çünkü “o an”ın deneyimi sırasında, gene aynı soruyu sormadan edemedik: “Az önce ne olmuştu?” Bunun yanıtları, “kaza anı”nda belleğimizden akıp geliyor ve “o an” ile ilişki kurabilecek yüzlerce veri, “şimdiki zaman”ın içine yığılıyor, belleğin rolüyle, eşzamanlı bir “bilinçli deneyim” oluveriyor. O kazanın çıplak görüntüsü, izlediğimiz o çıplak sahne, bağımsız ve el değmemiş görüntüler sunmuyor artık… Beynimiz hem “o an”ı değerlendiriyor, hem de onu bir anı yoğunluğu ile birleştiriyor. Beynimiz normal koşullarda böyle bir anı yoğunluğuna alışık değil, onun için “o an” çok uzun sürüyor.
Eagleman’ın şu can alıcı tümcesini tekrarlayalım: “Bellek, zaten bunun için vardır: Önemli olayların kaydını tutarak, benzeri bir duruma düştüğünüzde hayatta kalmanız için beyne fazladan bilgi sağlar.” Burada bir ayrıntıya dikkat çekelim: Bellek, tam “şimdi” yaşadığımız bir olayda, her tür veriyi getirip oraya boşaltmıyor; yalnızca “o an” ile ilgili durumları bulup çıkartıyor ve onunla birleştiriyor. Belleğin anlamlı bir seçimi var yani burada. O seçimin nasıl yapıldığını biz düşünerek bulamıyoruz, o işi belleğin inisiyatifine terk etmekten başka yapabilecek bir şeyimiz yok.
Kadir Akyol’un yapıtlarına bir kez daha göz atıyoruz; onlarda gördüğümüz, belleğin “o an”a getirip yığdığı şeylerdir: “Şimdi”nin popüler figürleri, eskinin imajları ile iç içedir. Renkler, her bir sahnede özgürce dağılmış, eşyaların üstlerine sıçramıştır. Sanatçı bunu şöyle açıklamakta: “Öğrencilik yıllarımdan bu yana pornografik imgeyi, yani görünür gerçekliğin çırılçıplak temsili olma iddiasındaki her görüntüyü, portreyi, eşyayı ve olguyu saf boya alanlarıyla sorguladım ve biçimsel anlamda travmatik bir ilişkiye sürükledim.” Pekiyi yapıtlardaki bu ilişkiler hangi mantığın mutlak koşulları halinde düzenlenmişlerdir? Bunu bilemeyeceğiz, hatta o yanıtı büyük olasılıkla sanatçı da tam olarak bilmemekte. Daha açık bir söyleyişle: Neo-liberal sistemin önümüze bıraktığı o tüketim nesneleri yaşamımızı değiştirdiğinde, o değişimin net bir tanımını, yeni durum ile eski durum arasındaki sınırın ne olduğunu düşünebiliyoruz, ama bunun temsili bir görüntüsünün nasıl sunulacağını bilemiyoruz. Yine de o görüntünün peşinden gidiyoruz ve onu yakalamaya çalışıyoruz.
Büyük olasılıkla, yapabileceğimiz tek şey şu: Bir “değişim anı” saptamak, ona rastgele bir sınır çizmek ve o duruma da bir önem atfetmek… Ve o “önemli durum”un sarsıntısını hissetmeye çalışmak… Bir “kaza anı”nın sarsıntısı gibi bir şey olmalı bu… İşte o zaman yapmamız gereken tek şey kalıyor: Sarsıntı sırasında, belleğin seçip “o an”a taşıdığı tüm ilişkili verileri beklemek; anılar yoğunluğunda boğulmak bir anlamda… İç içe geçmiş zamanların tümünü “şimdiki zaman”da birleştirmek ve eşzamanlı bir “şimdi”yi kişiselleştirerek onun resmini yapmaya koyulmak… Aynı, Kadir Akyol’un yaptığı gibi. 

Kadir Akyol, “Untitled”, 2017, oil on canvas, 130x130 cm.

KADİR AKYOL (Türkiye / Mardin, 1984)         
2004 yılında Mersin Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Bölümünü kazandı. 2008’de mezun oldu. 2008’de Ankara Gazi Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Resim Ana Sanat Dalı Yüksek lisans eğitimine başladı. 2011’de “Çağdaş Sanatta Melez Yaklaşımlar” isimli tezini bitirip mezun olmuştur. 2011 yılında İspanya’ da Universidad De Sevilla Faculttad De Bellas Artes’ da 2. master eğitimine başlamıştır. 2013 Rh+Artmagazine ‘Yılın Genç Ressamı’ Ödülünü kazanmıştır. Bunun yanı sıra birçok ödüle ve sergilenmeye hak kazanmıştır.
11 Kişisel sergisi bulunmaktadır ve 150’den fazla ulusal ve uluslararası bir çok karma, grup, bienal, trienal, sempozyum, fuar, müzayede, projeli etkinlikte; resim başta olmak üzere, video, enstalasyon ve performanslarıyla katılmıştır. 

Kadir Akyol.

25 Ocak 2017 Çarşamba


Claude Monet, “The Customhouse”, 1882, Oil on canvas, 61 x 75 cm, Harvard Art Museums/Fogg Museum, Bequest of Annie Swan Coburn, 1934, Photo: Imaging Department © President and Fellows of Harvard College.
January 22 – May 28, 2017
To mark its twentieth anniversary, the Fondation Beyeler is presenting one of the most important and best-loved artists: Claude Monet. The exhibition will be a celebration of light and color, illustrating the great French painter’s development from Impressionism to his famous paintings of water-lilies. It will feature his Mediterranean landscapes, wild Atlantic coastal scenes, different stretches of the Seine, meadows with wild flowers, haystacks, water lilies, cathedrals, and bridges shrouded in fog. In his paintings, Monet experimented with changing light and color effects in the course of a day and in different seasons. He succeeded in evoking magical moods through reflections and shadows.

Claude Monet was a great pioneer, who found the key to the secret garden of modern painting, and opened everyone’s eyes to a new way of seeing the world. The exhibition will show 62 paintings from leading museums in Europe, the USA and Japan, including
the Musée d’Orsay, Paris; the Metropolitan Museum, New York; the Museum of Modern Art, New York; the Museum of Fine Art, Boston and the Tate, London. 15 paintings from various private collections that are seen extremely rarely and that have not been shown in the context of a Monet exhibition for many years will be special highlights of the show.

Claude Monet, “The Terrace at Vétheuil”, 1881, Oil on canvas, 81 x 65 cm, Private Collection, Photo: Robert Bayer.

In the year of its 20th birthday, the Fondation Beyeler is devoting an exhibition to Claude Monet, one of the most important artists in its collection. Selected aspects of Monet’s oeuvre will be presented in a distilled overview. By concentrating on his work between 1880 and the beginning of the 20th century, with a forward gaze to his late paintings, the show will reveal a fresh and sometimes unexpected facet of the pictorial magician, who still influences our visual experiencing of nature and landscape today.

The leitmotif of the “Monet” exhibition will be light, shadow, and reflection as well as the constantly evolving way in which Monet treated them. It will be a celebration of light and colors. Monet’s famed pictorial worlds - his Mediterranean landscapes, wild Atlantic coastal scenes, various locations places along the course of the River Seine, his flower meadows, haystacks, cathedrals and fog-shrouded bridges - are the exhibition’s focal points. In his paintings, Monet experimented with the changing play of light and colors in the course of the day and the seasons. He conjured up magical moods through reflections and shade. Claude Monet was a great pioneer in the field of art, finding the key to the secret garden of modern painting and opening everyone’s eyes to a new way of seeing the world.

Claude Monet, “In the Norvégienne”, 1887, Oil on canvas, 97,5 x 130,5 cm, Musée d’Orsay, Paris, legacy ofPrincesse Edmond de Polignac, 1947, Photo: © RMN-Grand Palais (Musée d’Orsay) / Hervé Lewandowski.

Following the death of his wife in 1879, Monet embarked on a phase of reorientation. His time as a pioneer of Impressionism was over; while by no means generally acknowledged as an artist, he was beginning to become more independent financially thanks to the help of his dealer, as is documented by his frequent journeys. Through them, he was, for example, first able to concern himself with Mediterranean light, which provided new impulses for his paintings. His art became more personal, moving away from a strictly Impressionist style.
Above all, however, Monet seems to have increasingly turned painting itself into the theme of his paintings. His comment, as passed down by his stepson Jean Hoschedé, that, for him, the motif was of secondary importance to what happened between him and the motif, should be seen in this light. Monet’s reflections on paintings should be interpreted in two ways. The repetition of his motifs through reflections, which reach their zenith and conclusion in his paintings of the reflections in his water-lily ponds, can also be seen as a continuous reflecting on the potential of painting, which is conveyed through the representation and repetition of a motif on a canvas.

Claude Monet, “Water-Lilies”, 1916–1919, Oil on canvas, 200 x 180 cm, Fondation Beyeler, Riehen / Basel, Beyeler Collection, Photo: Robert Bayer, The restoration of this art work is supported by the, BNP Paribas Swiss Fondation.
Monet’s representations of shade are another way in which he represented the potential of painting. They are both the imitation and the reverse side of the motif, and their abstract form gives the painting a structure that seems to question the mere copying of the motif. This led to the situation in which Wassily Kandinsky, on the occasion of his famous encounter with Monet’s painting of a haystack seen against the light (Kunsthaus Zurich and in the exhibition), did not recognize the subject for what it was: the painting itself had taken on far greater meaning that the representation of a traditional motif.

Theodore Robinson, “Portrait of Monet”,
c. 1888–90, Cyanotype, 24 x 16,8 cm,
Terra Foundation for American Art, Chicago,
gift of Mr. Ira Spanierman,
1985, Photo: © Terra Foundation for American Art,
Chicago / Art Ressource, NY.
The exhibition is a journey through Monet’s pictorial worlds. It is arranged according to different themes. The large first room in the exhibition is devoted to Monet’s numerous and diverse representations of the River Seine. One of the most notable exhibits is his rarely shown portrait of his partner and subsequent wife Alice Hoschedé, sitting in the garden in Vetheuil directly on the Seine.

The next room celebrates Monet’s representation of trees: a subtle tribute to Ernst Beyeler, who devoted an entire exhibition to the theme of trees in 1998. Inspired by colored Japanese woodcuts, Monet repeatedly returned to the motif of trees in different lights, their form, and the shade they cast. Trees often give his paintings a geometric structure, as is particularly obvious in his series. The luminous colors of the Mediterranean are conveyed by a group of canvases Monet painted in the 1880s. In a letter written at that time, he spoke of the “fairytale light” he had discovered in the South. In 1886 Monet wrote to Alice Hoschedé that he was “crazy about the sea”. A large section of the exhibition is devoted to the coasts of Normandy and the island Belle-Île as well as to the ever-changing light by the sea. It includes a fascinating sequence of different views of a customs official’s cottage on a cliff that lies in brilliant sunlight at times and in the shade at others. On closer examination, the shade seems to have been created out of myriad colors.

Monet’s paintings of early-morning views of the Seine radiate contemplative peace: the painted motif is repeated as a painted reflection in such a way that the distinction between painted reality and its painted reflection seems to disappear in the rising mist. The entire motif is repeated as a reflection. There is no longer any clear-cut differentiation between the top and bottom parts of the painting, which could equally well be hung upside down. In other words, the convention about how paintings ought to be viewed is abandoned and viewers are left to make their own decision. It is as if Monet sought to convey the constant flux (panta rhei) that is such a fundamental characteristic of nature, capturing not only the way light changes from night to day but also the constant merging of two water courses.

Claude Monet, “Rocks at Belle-Île, Port-Domois”, 1886, Oil on canvas, 81,3 x 64,8 cm, Cincinnati Art Museum, Fanny Bryce Lehmer Endowment, and The Edwin and Virginia Irwin Memorial, 1985, Photo: Bridgeman Images.
Monet loved London. He sought refuge in the city during the Franco-Prussian War of 1870/71. As a successful and already well known painter, he went back there at the turn of the century, painting famous views of Waterloo and Charing Cross Bridge as well as of the Houses of Parliament in different lights, particularly in the fog, which turns all forms into mysterious silhouettes. A tribute not only Monet’s famous hero/forerunner William Turner, but also to the world power of Great Britain with its Parliament and the bridges it built through trade.

Monet’s late work consists almost exclusively of paintings of his garden and the reflections in his waterlily ponds, of which the Beyeler Collection owns some outstanding examples. The exhibition’s last room contains a selection of paintings of Monet’s garden in Giverny.

Fondation Beyeler, Beyeler Museum AG, Baselstrasse 77, CH-4125 Riehen, Switzerland

Fondation Beyeler opening hours: 10 am - 6 pm daily, Wednesdays until 8 pm

Claude Monet, “View of Bordighera”, 1884, Oil on canvas, 66 x 81,8 cm, The Armand Hammer Collection, Schenkung der Armand Hammer Foundation, Hammer Museum, Los Angeles.
22 Ocak – 28 Mayıs 2017

Avrupa’nın önemli müzelerinden İsviçre Basel’deki Fondation Beyeler, kuruluşunun 20 . yılında “MONET” sergisi düzenledi. Işık ve renk şöleni sunan sergide, Fransız ressamın İzlenimcilikten, ünlü nilüfer çiçekleri serisine doğru gelişimi de izlenebilecek. Akdeniz manzaraları, vahşi Atlantik kıyı görüntüleri, Seine nehrinin farklı kolları, kır çiçekleri, saman yığınları, nilüferler, katedraller ve sis içindeki köprüler sergide görülebilecek izlenimci temalardan bazıları. Monet resimlerinde, bir gün içinde ve farklı mevsimlerde değişen ve ışık ve renk etkilerini denemiştir. O, yansımalar ve gölgeler aracılığıyla, büyülü ruh çağrışımları yaratmada başarılı olmuştur.

Claude Monet, modern resmin gizli bahçesinin anahtarını bulan büyük bir öncü oldu ve herkesin dünyayı farklı açılardan görmesi için yeni bir yol gösterdi. Sergide Musée d’Orsay, Paris; the Metropolitan Museum, New York; the Museum of Modern Art, New York; the Museum of Fine Art, Boston and the Tate, London gibi Avrupa, Amerika ve Japonya’nın önemli müzelerinden bu sergi için ödünç alınan 62 eser görülebilir. Ayrıca daha önce Monet sergisinde yer almamış, özel koleksiyonlardan bu sergi için seçilen 15 eser de sergi de önemli bir yere sahip.

Fondation Beyeler, Beyeler Museum AG, Baselstrasse 77, CH-4125 Riehen, Switzerland

Claude Monet, “Jean-Pierre Hoschedé and Michel Monet on the Banks of the Epte”, c. 1887–90, Oil on canvas, 76 x 96,5 cm, National Gallery of Canada, Ottawa, Gift of the Saidye Bronfman Foundation, 1995, Photo: © National Gallery of Canada.

9 Kasım 2016 Çarşamba


Ivan Moudov, Fragments (#2, #3, #4, #5) (2003 - 2010), 4 handmade boxes, stolen fragments and video (00’57”), Courtesy of the artist and Galerie Alberta Pane.

The exhibition Cold Front from the Balkans is on view at the Pera Museum, Istanbul, Turkey between 10 November 2016 - 07 May 2017. Pera Museum’s Cold Front from the Balkans exhibition curated by Ali Akay and Alenka Gregorič brings together contemporary artists from Albania, Bosnia and Herzegovina, Bulgaria, Croatia, Kosovo, Macedonia, Montenegro, Romania, Serbia and Slovenia.

The exhibition focuses on different generations of artists and art groups from the Balkan region. The exhibition avoids the usual unflattering political connotations the region’s name inevitably brings up but instead focuses on a natural phenomenon — the wind. The exhibition title refers to the well-known saying in Turkish: “Cold wind blowing from the Balkans” which conveys winter's arrival and is most commonly used in television weather reports. The co-curator of the exhibition, Ali Akay links the wind with geography and art and asks: “Why would we look at an anthropocentric world and not a nature-centric becoming human?”

Following this very common idiom in Turkey, the exhibition brings together the artists who deal with their immediate surroundings, reacting and commenting on their social, political and cultural milieu, such as Maja Bajević, Braco Dimitrijević, Vadim Fishkin, IRWIN, Laibach, Mladen Miljanović, Ivan Moudov, OHO, Dan Perjovschi, Mladen Stilinović, Ulay, and Sislej Xhafa amongst others. In the selection of the striking works made in different mediums ranging from video to photography, drawing to installation; it is aimed to create a new dialog between the Balkan artists from different generations and to provide a new point of view for the spectator.

Yane Calovski & Hristina Ivanoska, Oskar Hansen’s Museum of Modern Art (2007), 
Series of 12 posters (Edition of 10 and 2 AP), 100 x 70 cm, 
Courtesy of the artists and ŻAK | BRANICKA.

Ali Akay draws attention to how Istanbul was under the influence of the Balkans, historically and culturally. He emphasizes that in an era where ties between the Western and Eastern blocs have begun to disappear and Istanbul’s Balkan character came to be forgotten, this exhibition strives to bring this deeply buried memory to the surface. Alenka Gregorič comments that, “Cold Front from the Balkans challenges the area’s own history, its geographical position, and above all, the system it serves most faithfully – the art system. The exhibition does not provide an answer to the question of what the Balkans are, nor does it aspire to accommodate the stereotypical Western view of the Balkans. After all, there is no consensus as to where exactly the Balkans begin and end and that is because every country has its own Balkans, which is never where you are, but, as Žižek says, always somewhere else - a bit towards the southeast.” As part of the exhibition, Pera Museum is presenting a discussion with the curators Ali Akay and Alenka Gregorič and with the artists Mladen Miljanović, Lana Čmajčanin, Raša Todosijević, IRWIN and Ivan Moudov on 10 November, Thursday between 17:00 – 18:30. The talk will focus on the art and history of the Balkan region as well as the artists’ works. The same day, between 18:45 – 19:30, artist Mark Požlep and his pianist’s performance will take place at Pera Café.

Artists in the Exhibition
Maja Bajević, Dimitrije Bašičević – Mangelos, Luchezar Boyadjiev, Yane Calovski & Hristina Ivanoska, Mircea Cantor, Jasmina Cibic, Lana Čmajčanin, Nemanja Cvijanović, Braco Dimitrijević, Goran Djordjević, Vadim Fishkin, Tomislav Gotovac, Ion Grigorescu, Ibro Hasanović, IRWIN, Laibach, Vlado Martek, Mladen Miljanović, Ivan Moudov, OHO, Adrian Paci, Dan Perjovschi, Lia Perjovschi, Mark Požlep, Kiril Prashkov, Anri Sala, Erzen Shkololli, Sašo Stanojkoviḱ, Mladen Stilinović, Raša Todosijević, Slaven Tolj, Jelena Tomasevic, Milica Tomić, Ulay, Sislej Xhafa, Katarina Zdjelar.

Pera Museum can be visited Tuesdays through Saturdays from 10:00 to 19:00 and on Sundays between 12:00 – 18:00. Friday are longer and free at the Museum! On “Long Fridays,” Pera Museum is open and free of admissions between 18:00 - 22:00. Wednesdays it’s “Young Wednesday”! Pera Museum is free of admissions for all students on Wednesdays.

Ibro Hasanović, Study for an Applause (2011), Video, 5’34”, Courtesy of the artist.

Pera Müzesi, 10 Kasım 2016- 7 Mayıs 2017 tarihleri arasında düzenlediği “Balkanlardan Gelen Soğuk Hava” sergisi ile Arnavutluk, Bosna-Hersek, Bulgaristan, Hırvatistan, Karadağ, Kosova, Romanya, Sırbistan ve Slovenya’dan çağdaş sanatçıların eserlerine yer veriyor. Sergi Balkan kültürü ve sanatının etkilerini hafızalarda yeniden canlandırıyor.

Pera Müzesi’nin yeni sergisi “Balkanlardan Gelen Soğuk Hava”, farklı kuşaklardan Balkan sanatçılara odaklanıyor. Lübliyana Müzesi ve Galerileri iş birliğiyle düzenlenen sergi, bölgenin kaçınılmaz olarak akla gelen siyasi çağrışımları göz önünde bulundurulmaksızın, bir doğa olayı üzerinden biçimleniyor: Rüzgâr. Maja Bajević, Braco Dimitrijević, Vadim Fiškin, IRWIN, Laibach, Mladen Miljanović, Ivan Moudov, OHO, Dan Perjovschi, Mladen Stilinović, Ulay ve Sislej Xhafa gibi sanatçıların kendilerini çevreleyen sosyal, politik ve kültürel izlenimlerine yer veren sergi, videodan fotoğrafa, çizimden yerleştirmeye farklı mecralardan çarpıcı eserleri bir araya getiriyor. Böylece sergiyle, farklı nesillerden Balkan sanatçılar arasında yeni bir diyalog oluşturulması hedefleniyor.

Lübliyana Müzesi ve Galerileri’nde sanat yönetmeni olarak çalışan Alenka Gregorič ile Ali Akay’ın küratörlüğünde düzenlenen serginin rüzgâr üzerinden kurulan teması aynı zamanda kışın gelişine işaret eden “Balkanlardan gelen soğuk hava dalgası” söylemine gönderme yapıyor. Rüzgârı coğrafya ve sanatla ilişkilendiren Ali Akay, “Neden insan merkezli bir dünyaya bakalım da doğa merkezli bir insan–oluşa bakmayalım?” sorusunu gündeme getiriyor. İstanbul’un tarihsel ve kültürel alanlarda her dönem Balkanlar’ın etkisinde olduğunu hatırlatan Akay, Batı ile Doğu bloğu arasındaki bağların izini kaybetmeye başladığı günümüzde bu serginin anlam kazandığını vurguluyor. Sergi ile birlikte İstanbul kenti, zamanlar ve kültürlerin karşılaşmasına sahne olurken, bize Balkan geçmişimizi hatırlatacak bir düşünme alanı yaratıyor.

Slaven Tolj, Nature and Society (2012), Video documentation (Performance: MSU Zagreb / Here Tomorrow, Zagreb, 2002), 3’51”, Courtesy of the artist, Fotoğraf / Photo: Marko Ercegović.

Serginin ilk günü, 10 Kasım Perşembe saat 17:00’da, küratörler Alenka Gregorič ve Ali Akay, sanatçılarla bir araya gelerek Balkan sanatı, tarihi ve üretim pratiklerinin tartışılacağı bir panel düzenliyor. Sanatçı Mark Požlep’in gerçekleştireceği performans ise aynı gün saat 18:45’te Pera Cafe’de başlıyor!

Pera Müzesi Salı’dan Cumartesi’ye 10:00-19:00 saatleri arasında, Pazar günleri ise 12:00- 18:00 saatleri arasında gezilebilir. Müzede Cuma günleri hem uzun hem de ücretsiz! “Uzun Cuma”larda müze 18:00 - 22:00 saatleri arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. Çarşamba günleri ise “Genç Çarşamba”. “Genç Çarşamba” günleri tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.

Slaven Tolj, Nature and Society (2012), Video documentation (Performance: MSU Zagreb / Here Tomorrow, Zagreb, 2002), 3’51”, Courtesy of the artist, Fotoğraf / Photo: Marko Ercegović.


Félix Ziem, Caiques and Sailboats at the Bosphorus, Second half of the 19th century, Oil on Canvas, 55 x 81 cm, 
Suna and İnan Kıraç Foundation Orientalist Paintings Collection.

The exhibition Félix Ziem: Wanderer on the Sea of Light is on view at the Pera Museum, Istanbul, Turkey between 10 November 2016 - 29 January 2017. Pera Museum’s Félix Ziem: Wanderer on the Sea of Light exhibition presents the works of one most original landscape painters of the 19th century: Félix Ziem. The exhibition focuses on Ziem as an artist who left his mark on 19th century painting and who is mostly known for his paintings of Istanbul and Venice, where the city and the sea are intertwined. The exhibition organized in collaboration with Musée Ziem in Martigues, is curated by Lucienne Del’Furia and Frédéric Hitzel.

Félix Ziem’s oil paintings stand out with their lively colors and the artist’s effort to capture the flickering effects of the continuously changing light by using a rapid and dynamic brush style. The exhibition illustrates the reasons why the artist was hailed as a forerunner of impressionism and as a pre-impressionist; his stylistic relationship with artists like Monet is quite visible. His drawings exemplify his creative process and present new angles into his work. They also encourage us to rediscover the city of Istanbul through his perspective. Ziem is accepted as one of the well-known artists of the romantic landscape painting, and has been followed closely by art lovers and collectors of all periods since. He had a profound influence on generations of artists after him, and was the first artist whose works were acquired by the Louvre while he was still alive.

Félix Ziem, Villefranche, Riviera, 1890 – 1900, Oil on wood,
81 x 55 cm, Musée Ziem Collection.
Ziem stayed in Istanbul until September 18th, whereupon he left for Egypt via Izmir, Rhodes, and Beirut. He was in Alexandria on October 8, 1856. He went down the Nile until Thebes, visited Aswan and Philae before returning to France after stops in Greece and Sicily.
Directly inspired by this journey to the East, the first paintings Ziem made upon his return to Paris were displayed at the Salons of 1857 and 1859. He tirelessly added the silhouettes of minarets and domes in various shapes in the background of his views of Istanbul. The city was thus reinvented as a pretext for big blue skies, bright with endless atmospheric variations and fantasy scenes. Ziem’s only journey to Istanbul nurtured his Orientalist dreams until 1911 and catered to the “Oriental obsession” that infatuated Europe. 

During this long journey, Ziem produced countless sketches, drawings, and studies, creating a visual memory he would be able to use for the rest of his life. However, the Orient he portrayed on his canvases was not the “real” Orient, but a pseudo-Orient, which disregarded realism and replaced it with the exaltation of light and timelessness.
As part of the exhibition, the curator of the show, Frédéric Hitzel will be holding a tour on 12th November, Saturday, at 11:00 am. The tour will offer a unique insight to the works of the exhibition.

Pera Museum can be visited Tuesdays through Saturdays from 10:00 to 19:00 and on Sundays between 12:00 – 18:00. Friday are longer and free at the Museum! On “Long Fridays,” Pera Museum is open and free of admissions between 18:00 - 22:00. Wednesdays it’s “Young Wednesday”! Pera Museum is free of admissions for all students on Wednesdays.



Félix Ziem, Caiques and Sailboats at the Bosphorus, Second half of the 19th century, Oil on Canvas, 55 x 81 cm, 
Suna and İnan Kıraç Foundation Orientalist Paintings Collection.

Pera Müzesi, 10 Kasım 2016 - 29 Ocak 2017 tarihleri arasında “Félix Ziem: Işık Denizinde Bir Gezgin” sergisini düzenliyor. Sergi ile 19. Yüzyıl resmine damgasını vuran ve çoğunlukla deniz ve kentin iç içe geçtiği İstanbul ve Venedik’i konu alan yağlıboyalarıyla tanınan Ziem’in eserleri, Türkiye’de ilk kez Pera Müzesi’nde bir araya geliyor.

Pera Müzesi’nin Ziem Müzesi ve Martigues Belediyesi iş birliğiyle düzenlediği Félix Ziem: Işık Denizinde Bir Gezgin sergisi, 19. Yüzyılın özgün manzara ressamlarından Fransız sanatçı Félix Ziem’i tüm yönleriyle tanıtmayı amaçlıyor. Küratörlüğünü Lucienne Del’Furia ve Frédéric Hitzel’in üstlendiği sergide Ziem’in, izlenimci ressamlarla üslupsal ilişkilerini yansıtan yağlıboyaları ile Kırım Savaşı döneminde İstanbul’da gerçekleştirdiği desen çalışmaları öne çıkıyor. Grafit ve tüy kalemle yaptığı desenlerde, kentin canlı bölgelerini yansıtan sokaklar, kocaman öküzlerin çektiği arabalar, köpekler, Boğaz ve Haliç sularında kayıp giden kayıklar betimleniyor. Desenlerinde manzaralarına yansıyan kalabalıklar hızlı çizimlerle, biraz bulanık bazen de siyah lekeler olarak betimlenirken ışık-gölge oyunlarıyla sağladığı ışıl ışıl su yansımaları, göz kamaştıran gökler, puslu görüntüler ise tuvallerinin temelini oluşturuyor.

Küratör Frédéric Hitzel, renkleri kullanmadaki ustalığı ve kompozisyonlarındaki canlılığıyla Ziem’i sıra dışı bir ressam olarak tanımlarken, Doğu’nun görkemini yansıtan masalsı mimarisi ve suyun gürül gürül aktığı çeşmeler gibi basmakalıp konulardan uzak duruşu ile dönem sanatçılarından ayırıyor.  

Félix Ziem, Canal Grande with Campanile at Setting Sun, Second half of the 19th century, Oil on canvas, 
84 x 117 cm, Musée Ziem Collection.

Gezgin Ressam İstanbul’da!
Félix Ziem, Paris’te Tuileries’de düzenlenen 1849 Salonu’nda üç yağlıboya ve üç suluboya resim sergilediğinde bunlardan biri de “Boğaziçi’nde Manzara”ydı. Sanatçının İstanbul’la ilgili bu ilk tuvalinde fotoğraflardan esinlendiği düşünülür. O yıllarda Doğu’ya olan ilgi, babasının Doğulu oluşu, yeni esin kaynakları, yeni ışık ve manzaralar arayışı onu bir Doğu gezisi yapmaya iter. Bu fikrini Kırım olayları yüzünden ancak 1856 yazında gerçekleştirebilir. Ziem, 1855 yılında kaleme aldığı günlüğünde İstanbul’a gelme tasarısı ile ilgili, “bu yolculuğun belirgin ve güçlü biçimlerin yoğunluğuyla ışıl ışıl resimler yapma dileğimi de destekleyeceğini umuyorum” notunu düşer. 18 Temmuz 1856’dan 18 Eylül’e dek iki ay boyunca, çoğunlukla Pera bölgesindeki tepelerde yaşar. Küratör Frédéric Hitzel, Ziem’in İstanbul’da kaldığı sürece kaç desen yaptığı tam olarak bilinmese de, Martigues’deki Ziem Müzesi’nde korunan 43 defterden ikisinin Türkiye’yle ilgili olduğu bilgisini verir.

Sanatçının Doğu yolculuğu bununla sınırlı kalmaz, sırasıyla İzmir’e, Rodos’a, Beyrut’a, Şam’a, İskenderiye’ye, Kahire’ye, Mısır’a ve İskenderiye’ye gider. Son olarak Yunanistan ve Sicilya üstünden Fransa’ya döner. Doğu Akdeniz yolculuğu toplamda beş ay sürer. Bu yolculuk onda kalıcı bir iz bırakır; tüm bu izlenimler ve ilk elden bu anılar Ziem’in tüm yaşamı boyunca başvuracağı bir görsel dağarcık oluşturur. Fransa’ya dönerken günlüğüne şöyle yazar: “Ah ah! Gördüğüm şeyleri nasıl anlatabilirim ki. Doğu bütünüyle gözlerimin önüne serilmişti. Gören ve derinden etkilenen kişi asla unutmaz. Onca zamandır aradığım şeyi, bana resmi ve sanatı candan sevdiren sevimli doğayı buldum sanırım!”

Félix Ziem, Piazza San Marco and Campanile, 
1880 – 1890, Oil on wood, 82 x 68 cm,
Musée Ziem Collection.
Henüz hayattayken eserleri Louvre Müzesi’ne kabul edilen ilk sanatçı olan ve sonraki kuşakları da derinden etkileyen Ziem’i İstanbullu sanatseverlerle buluşturan sergi, Ziem Müzesi ve Martigues Belediyesi iş birliğiyle düzenleniyor. Sergi kapsamında, 12 Kasım Cumartesi günü saat 11:00’da, küratör Frédéric Hitzel eşliğinde bir sergi turu gerçekleştiriliyor. Félix Ziem: Işık Denizinde Bir Gezgin sergisi 29 Ocak 2017 tarihine kadar ziyaret edilebilir.

Pera Müzesi Salı’dan Cumartesi’ye 10:00-19:00 saatleri arasında, Pazar günleri ise 12:00- 18:00 saatleri arasında gezilebilir. Müzede Cuma günleri hem uzun hem de ücretsiz! “Uzun Cuma”larda müze 18:00 - 22:00 saatleri arasında ücretsiz olarak ziyaret edilebilir. Çarşamba günleri ise “Genç Çarşamba”. “Genç Çarşamba” günleri tüm öğrenciler müzeyi ücretsiz ziyaret edebilir.


Félix Ziem, Dancer in a Caique, 1870 – 1880, Oil on wood, 69 x 113 cm, Musée Ziem Collection.